Een nieuwe lei…

Sinds mijn burn-out in 2014 tot de plotse dood van mijn vriend in 2024. Tien jaar lang stond mijn leven in het teken van zoeken, helen, transformeren, graven in en werken aan mezelf. Er zijn weinig dingen in het (overigens compleet ongereguleerd) aanbod van persoonlijke en spirituele ontwikkeling die ik niet heb geprobeerd.

Waar ik mij die eerste jaren voelde als ‘de held in een betekenisvol avontuur’, leek ik de laatste jaren vooral op een junkie. Constant was ik op zoek naar mijn volgende shot: naar dat éne inzicht, die éne remedie of methode die voor een permanente shift of doorbraak zou zorgen. En net zoals bij een verslaafde duurde de high steeds minder lang en moest ik al snel op zoek naar ‘het volgende’. Leven werd langzaam maar zeker vervangend door ‘in proces zijn’.

De concepten die ik onderweg oppikte zetten mijn denken gevangen in een magische maar vooral illusionaire wereld. Ik kwam te geloven dat ik de creator was van mijn eigen bestaan, dat ik als voorloper een nieuw tijdperk had in te luiden, dat ik als ziel naar de aarde was gekomen om lessen te leren, dat ik mijn bewustzijn verhoogde door al mijn innerlijke shit op te kuisen. Een gedachtegoed dat onderdeel is van ‘new age’.

een denkwijze die schadelijk was. In plaats van die betere versie van mezelf te worden, werd ik zelfgecentreerd. Ik raakte afgesneden van mijn geliefden, mezelf en God, die laatste probeerde ik immers zelf te spelen.

Ik geloof dat de zelfhulpindustrie voor het merendeel bestaat uit mensen die het oprecht goed bedoelen, ik was immers één van hen (zie o.a. mijn boeken), maar eerlijk: we worden er niet beter van!

Het is niet normaal om je depressief te voelen, door donkere stukken te gaan